image by Torley, edited by Gsorsnoi

Nietsvermoedend kwaakt de pad er rustig op los, terwijl hij heerlijk aan het genieten is van het koude badje waar zijn weke lijfje in rust. Hij komt met zijn twee oogjes boven water om eens even rond te kijken wat er vandaag te beleven valt buiten de oevers van deze vijver.
Plotseling duiken er van alle kanten vliegen uit de lucht en scheren zich naar het water. Daar waar zij op nog geen meter afstand boven het oppervlak als kleine torpedo´s naar beneden snellen, verschijnt er uit elk van hun brede bekken een lange tong. Tongen zoveel en zo lang dat ze als grijparmpjes werken.

De pad realiseert zich de vergissing hij heeft gemaakt en probeert onder te duiken. Maar het is al te laat. Hulpeloos moet hij zich overgeven aan zijn belagers en merkt hoe het lucht uit zijn lijfje wordt geperst terwijl slierten van tongen zich om zijn glibberige huid wikkelen.
De vliegen tillen de pad uit het water en nemen hem mee in hun vlucht.
Even verderop komen zij aan bij hun zelf gesponnen vliegenweb en smijten de pad in het plakkerige natuurlijke breiwerk naar de eerder buitgemaakte kruisspin. De prooi is gevonden, gevangen en afgeleverd. De koninginnen vlieg ziet het schouwspel hongerig toe en doet zich ten slotte tegoed aan de gekwelde kwaker.

Predator wordt prooi.

Zou het niet raar zijn wanneer we een paar organismen in een voedselketen een ander plekje geven? Doen alsof het puzzelstukjes zijn die je met veel geweld op een verkeerde plaats probeert in te passen?
Dan zou je een rups over een tak zien kruipen met een merel in zijn bek. Een eekhoorn verliest de strijd terwijl hij door een eik wordt verslonden. Katten zijn hun leven niet zeker en worden opgejaagd door muizen en ratten. Met enige fantasie vallen er nog blauwe vinvissen te herkennen in de reusachtige kadavers die drijven in de oceanen. Zij werden opgevreten door tonnen plankton. Miereneters lijken zonder aanwijsbare reden in de grond te verdwijnen. Alleen het geoefende oog ziet hoe hij werd opgeslurpt door één enkele mier.
Ja ook de riviervissen springen tientallen meters hoog op uit het water om de roofvogels in hun vlucht te onderscheppen. Dezelfde tactiek passen ze ook toe wanneer een ijsbeer of een pinguïn zich te dicht bij een wak waagt.

Opgejaagd door vleesetende groente.

Een angstig konijntje ziet met lede ogen aan hoe zijn vader door een vleesetende wortel aan stukken wordt gescheurd. Eenzelfde lot staat de koe te wachten die wordt opgegraasd door het vraatzuchtige gras.
De komodovaraan weet niet waar hij het zoeken moet wanneer hij achterna gezeten wordt door een kudde wilde waterbuffels. Ja en zelfs een leeuw slaat op de vlucht wanneer hij een kudde hongerige olifanten op zich af ziet komen. Maar hoe anders zou hij hebben gereageerd als hij nog steeds een carnivoor had geweest?
Een enorme wijde bek van een pelikaan klapt zich dicht en heeft daarin zojuist een orka gevangen. Enkele wilde zwijnen verschijnen vanuit het struikgewas om zich te goed te doen aan een onschuldige alligator.
Ja en zelfs de giraffe moet oppassen. Voor je het weet wordt hij opgevreten door een stekelige acacia. De boom zou zijn takken aflikken alsof het net een portie spaghetti had gegeten.

Uitgestorven diersoort.

En de mens? Ach. Wie maalt daar nou nog om? Die is lang geleden uitgestorven en heeft eigenlijk altijd al onder aan de voedselketen gestaan.
De laatste Nederlander werd rond 1690 opgevreten door een dodo. Er wordt gezegd dat de laatste Amerikaan werd verorberd in een MacDonalds door een cheeseburger. En een zak friet maakte de laatste Belg buit toen hij hem in het vizier kreeg vanachter de bosjes in de Ardennen.

Pacman: gefeliciteerd met je verjaardag!

Peter Visser heeft ons weer eens een ondubbelzinnig binair vraagstuk willen voorleggen. Het is duidelijk een vraagstuk waar ik ook niet direct antwoord op weet.
Hij stelt: “Wanneer er zoiets bestaat als ‘tweeledig’ is er dan ook iets wat ‘eenledig’ wordt genoemd of zo mogelijk zelfs ‘drieledig’?”

Volgens het woordenboek betekent het woord ‘ledig’ zonder inhoud of leeg. Dat zou dus betekenen dat ‘tweeledig’ zoiets moet zijn als twee keer een eenheid zonder dat er iets in zit. Maar wanneer we dat zelfde woordenboek openslaan op de betekenis achter ‘tweeledig’ dan raak ik toch enigszins in verwarring. ‘Tweeledig’ betekent 1) uit twee delen bestaan; 2) tweevoudig; 3) binair; 4) dubbel; 5) dubbelzinnig en 6) onduidelijk.
Al met al komen we hier dus niet uit op één eenduidige betekenis als ik dit goed beschouw. Volgens de 6e verklaring zou ik nu zelfs in tweeledigheid moeten verkeren.

Mij is het ook onduidelijk, maar weet wel dat ik ‘drieledig’ drie keer niks vind.

image by azrainman, edited by Gsorsnoi 

Het is algemeen bekend dat het infrastructurele macrobiotische geëvaporeerde T.Y.C.O.O.N. bijdraagt aan een beter seksleven. T.Y.C.O.O.N. staat voor ‘Transverse Ypsilon Coördinator Onder Oxygene Niveaus’. Wat inhoudt dat als u hiervan op zondag 3/8 theelepel toevoegt aan een koffiemok die voor 4/5 gevuld is met karnemelk, u acht kilo afvalt en ervan verzekerd kan zijn dat u geen last meer heeft van os occipitale claviularius heipalium ego sleepkabels.
Tot zover de werking van T.Y.C.O.O.N.

Maar wist je dat geneesmiddel ook een helende werking heeft op het gemolatrictus geniusus farticoale? Oftewel het groen gele gifkikker-eczeem.
De weledel zeer hoog geleerde heer Prof.Dr.C.O.L.A.Ruckmüg heeft namelijk dermatologisch aangetoond dat wanneer crulilaris reeftefius onder een temperatuur van -26°C wordt toegevoegd aan een scheutje neuspulkius canosleepcal deze emulsie zal toekomen aan het geijkte kosmopoliet krimpmof.

Op het jaarcongres van het hoogstaande comité ‘Met welke lijm lijm je een reageerbuis?’ in West Auckland reikte algemeen congreslid K. Weetal aan de weledel zeer hoog geleerde heer Prof. Dr. C.O.L.A. Ruckmüg de Nobelprijs uit voor  de O.I.G.(Ontzettend Interessante Grabbel-prijs), waarvan de weledel zeer ongeleerde heer Drs. Ir. M.J.A.Z.N. (Docterandus Ingenieur met jeuk aan zijn neus) K.Riebel het initiatief had genomen.

Het gele stickertje op dit medicijn waarschuwt er wel voor dat je het beter uit de beurt kunt houden van Navelpadden.

image by Sarah G, edited by Gsorsnoi 

Ik zei het toch?

Het belooft een hele warme zomer te worden dit jaar.

Dat zou je misschien nog niet zo zeggen als je nu naar buiten kijkt, maar de weersverwachtingen op lange termijn zijn enorm!
Hoge temperaturen dus. Temperaturen waarbij praktisch niet te werken valt. Dus wanneer je dacht naar de bouwmarkt te kunnen gaan en deze zomer aan die verbouwing in huis te beginnen, dan zou ik zeggen begin er maar niet aan.
Dat zeg ik: begin er maar niet aan.

Aan het einde van een halve klusdag zul je bij me komen en zul je klagen dat het zweet staat tot plekken die ik niet wil weten.
Dat zeg ik: plekken die ik dus niet wil weten.
Ach, laat ook maar.

Wordt het heet?

Wat heet! Over temperaturen valt niets te klagen. Behalve het zweet in diverse bilnaden, transpiratievlekken van je oksels tot je grote tenen en roodverkleuringen op je huid waar een kreeft die witheet is niets bij is.
Nu heb ik het toch gezegd.

Een berg was.

Toch zal er deze zomer ook een hele berg neerslag vallen. Zoveel neerslag dat je er onder bedolven raakt. Bergen neerslag zal uit de lucht komen vallen. Kost niets en wast een beetje. Maar van een beetje nattigheid zullen we niet dood gaan, toch?
Dat dacht je maar!
Was het maar een beetje nattigheid. En zelfs van nattigheid kunnen mensen ten onder gaan. Is het niet door een dijkbreuk, dan wel door een schipbreuk. Vraag dat Noach maar.

Nee, het type neerslag waar ik het hier over heb, is een heuse bikini-regen. Bikini’s die uit de lucht zullen donderen tot er bergen van op straat zullen liggen. En wat zal dat een was opleveren zeg!
In het WSNOI Traditionele Hangmanspel is er namelijk een punt bereikt waardoor er spoedig vele deelnemers lintjes zullen krijgen voor het bewaken van hun bikini’s.  Iets wat al gebeurt bij het tien keer bewaken van één specifieke woord die zij eerder op naam hebben gespeeld.
Ik heb het dus niet over fraai versierde strings, maar over lintjes die uitgereikt worden bij het behalen van zekere prestaties. Ah men! Hoe kun je dit nou niet dubbelzinnig opvatten? Ik ruik nu al nattigheid.
Weer die neerslag hè?

String kwijt?

Hoe dat zit met het toekennen van lintjes voor het bewaken van jouw bikini kun je het beste hier even checken.

Nou vraag ik je!
Krijg jij het al warm van het idee dat er mensen rondlopen zonder bikini’s? We weten namelijk wel zeker dat niet iedereen er in slaagt zijn of haar bikini te kunnen bewaken. Reden genoeg dus om even te spieken in de hangman.

Wat we in elk geval zeker zullen weten is dat het er best heet aan toe zal gaan …
Speel het Traditionele Hangmanspel.
Zonder meer, de  grappigste en meest uitgebreide versie van Galgje.

image by darkpatator and Kashiff, edited by Gsorsnoi

Vluchten moest ik voor die bloedhonden om het er levend vanaf te brengen. Zo snel ik kon moest ik mij verwijderen van het huis van Der Witregels. Hoe eerder hoe liever en hoe sneller hoe beter.

Het koste mij zowat het laatste beetje energie dat ik nog in mij had om mij op een veilige afstand van zijn onderkomen te brengen. En toen ik eenmaal een beschutte plek in een bos had gevonden waar ik mij even kon terugtrekken, wist ik dat ik ook daar niet lang zou kunnen blijven.
Ik begon sterretjes te zien en stortte mij neer op een mosbed. Alles draaide om mij heen. Bomen leken vastgezet op de draaiende schijf in een draaimolen met mij vast op één punt in het midden. Languit lag ik daar in het natte groene mos, met een slappe buik die lag te pruttelen van misselijkheid. De energie vloeide uit mijn ledematen zodat ik niet langer het gevoel had ze met mijn toch al beperkte hersenen te kunnen aansturen.

Een boer maakte zich los van mijn maag en schoot omhoog. Veel smeriger had ik mij een smaak niet kunnen voorstellen. Maar net dat ik dacht dat een smerigere smaak niet mogelijk was, begon ik over te geven en zou ik hebben gezworen dat ik uit elkaar gerukt zou worden en in een verscheurend pijn zou sterven. De gore smaak die het vergezelde werd verdoezeld door de wrede pijn.

Daar lag hij dan: Explodeer Lacht Dan. Naakt en gehuld in het slijm uit mijn binnenste, trillend van de shock. Zijn armen en benen hingen slap naast zijn lijf. Weinig energieker dan ikzelf. Van zijn ogen was alleen het wit te zien.
Wie had gedacht dat ik er toch in zou slagen een persoon binnenste buiten te keren en in mijn lijf op te zuigen?

Voor mij was nu wel duidelijk waarom ik mij zo slap voelde. Deze politicus was een vreemdeling in mijn lijf waar ik mij zo snel mogelijk van moest ontdoen. Ik begon mij langzaam al iets energieker te voelen nu ik hem van mij had losgemaakt.
Het moge duidelijk zijn dat meneer de Graaf er niet in was geslaagd om mij in staat de stellen alle levenssappen los te zuigen uit mijn slachtoffers en deze binnen te houden. Met Obama Debat Heul was het mij per ongeluk bijna gelukt, maar hij kwam toch weer naar buiten.
Het is ook goed mogelijk dat iets in mijn persoontje het gewoon niet kan verkroppen een leven te nemen om meneer de Graaf te helpen met zijn duivelse plannen.

Zolang ik er de energie nog voor had moest ik mij weer uit de voeten maken. Dan maar terug naar het slot. Als ik maar zo ver mogelijk van die Der Witregels kon zijn. De nacht dat ik voor de zoveelste opeenvolgende nacht levenssappen bij de politici kwam halen mocht dan voor mij een donkere bladzijde zijn geweest in mijn slurpend bestaan, het zou gelukkig ook mijn laatste karwei zijn die ik voor meneer de Graaf hoefde op te knappen.

Nu moest ik terug door zijn landgoed naar het slot. Een route die je angstvalligen niet zou durven aandoen, omdat het landgoed bewaakt werd door allerlei misbaksels van gemuteerde slachtoffers. Gelukkig voor mij kende ik de route als mijn broekzak.
Maar op een lege maag was dat wel een opgave.

Terwijl namen als Sinus Woedeaanval Rel, Etende Verf en Caviahaar Rotalgen in mijn kop brandden door mijn honger naar energie, werd ik gadegeslagen vanachter de bomen. Waarschijnlijk was hij er al toen ik in gevecht was met mijn maaginhoud. Ik zou daar in elk geval niet meer achter komen. Wat ik wel weet is dat ik verder strompelde en op een goed moment realiseerde dat ik niet alleen was.
Starende naar het grauwe bos van het landgoed doemde Stein ineens voor mij op.
Stein is ook een volgeling van meneer de Graaf. Net zoals ikzelf is hij ooit ook als product geboren uit zijn experimenten. Stein is klein in tegenstelling tot zijn grote broer Frank. Hij is de snelle van de twee door zijn vermogen om zichzelf te verplaatsen in een snelheid die vele malen hoger ligt dan de snelheid van het geluid.

Stein kwam mij oppikken om mij naar het slot te brengen …
… waar ik zonder hem nooit levend had aangekomen.

Wordt vervolgd.

Vorig hoofdstuk: Der Witregels
Volgend hoofdstuk: Het zakhorloge

image by I’m Fantastic, edited by Gsorsnoi 

Het is midden in de nacht.  Een zwarte sluier is reeds lang over Puerto Rico getrokken en  kleurt de stad tot het donkerste grijs.

Talloze kruizen op muren van huizen schreeuwen van angst en pogen de dreiging te weren. Een zwerfhond loopt hier mogelijk zijn dood tegemoet. Hij dwaalt door de lege straten op zoek naar een veilige plaats. Want ook hij is bang. Bang voor de aanval. Bang door de snijdende spanning die een grote aanslag doet op zijn zenuwen en blaas. Het arme beestje trilt. Het trilt van de angst. Een angst die hooguit met stilte wordt beantwoord. Met daarna … alleen nog maar meer stilte.

Verminking van vee.

Van links vliegt een grote metalen schijf over een weiland. Direct erachter gevolgd door nog zo’n exemplaar. Samen trekken ze in cirkels over de volle open vlakte. Niet om graancirkels te creëren. Nee, daar zijn ze niet op uit en het gras is daarvoor te kort. Zij zijn er om jacht te maken op het vee. Haastig zoeken de jonge kalfjes de veiligheid en beschutting op van hun moeders, maar op veel beschutting hoeven zij niet te rekenen. De grotere koeien zelf slaan ook op de vlucht. De yoghurtproductie slaat op volle toeren wanneer één van de twee schijven een positie kiest boven zo’n dame. De andere vliegende schotel houdt even verderop stil boven een andere gevlekte melkfabriek. Twee energiestralen bundelen zich uit een opening aan de onderkant van de schotels en trekken de koeien uit de wei. Machteloos ziet een jong kalfje toe hoe haar moeder loeiend van doodsangst ronddraait in de energiestraal om omhoog te worden gezogen door de vliegende schotel.

Dan opeens klinkt er een knarsend opbouwend elektrisch geluid. Een knal volgt en één van de vliegende schotels spat uit elkaar zodat moeder koe aan een gewisse dood ontsnapt.

Melk weg.

In een gebogen houding ram ik op de spatiebalk en beweeg ik mijn laserinstallatie van links naar rechts over het scherm. Gehypnotiseerd staar ik naar het spel. Meer ruimteschepen komen van weerzijden het beeldscherm binnen vliegen terwijl ik één voor één de aliëns overhoop knal. Het zal me lukken om de score van mijn vriend Joaquin te verbeteren.
“Pieuw, pieuw!”
Driftig probeer ik mijn koeien te redden, maar helaas, ik verlies te veel vee en in het volgende level zit het me ook niet mee. Joaquin is nog altijd beter dan mij met dat heerlijke oude arcade computerspel:  ‘Super Space Invaders’.
In mijn fantasie stel ik mij voor hoe konijnen van de planeet Quick Nes naar de Aarde zijn afgereisd om hier onze vee te oogsten van hun melk. Met vliegende schotels dalen ze neer uit de lucht en zijn ze vast beraden om koeien of geiten op te stralen. Hier in Puerto Rico zouden ze dat net zo goed kunnen doen. Geiten zat.

Verlamde geiten.

Buiten fladdert een blauw gedaante geluidloos door de nacht. Zijn ogen zijn zo groot als kippeneieren en gloeien rood op. Een verlammende rode straal bevriest een prooi onder hem. Met zijn voorkomen lijkt het in niets op een buitenaards konijn, maar met een spanwijdte van een meter of vier en een huid glad en grijsblauw is dit zeker geen wezen van hier.

De Chupacabra (‘letterlijk: de geitenzuiger’) duikt omlaag naar een kleine kudde geiten en laat zich zachtjes tussen de bomen vallen – hij vormt een silhouet met scherpe punten tegen de nachtelijke hemel. De geiten die niet zijn verlamd beginnen te blaten en rennen paniekerig heen en weer. Bedwelmd door de smerige, zwavelachtige stank vergeet die ene geit te vluchten en maakt geen schijn van kans. De bloeddorst van de Chupacabra is niet meer te stillen. Het rode levenssap vloeit in het bos van El Yunque.

Vliegende demon of andere op hol geslagen fantasie?

Het is niet de melk waar deze bloedzuigende demon naar zoekt, maar de levenssappen van geiten, katten en honden. Dit buitenaards lijkende wezen teistert al sinds eind vorige eeuw grote delen van Amerika, maar vooral Mexico, Brazillië en Puerto Rico zijn het slachtoffer van deze kleine demon. Er gaan geruchten dat de Chupacabra het resultaat is van een uiterst geheim militaire experiment en dat hij ontsnapt is uit Area 51. Het ontsnapte wezen zou uiterlijke overeenkomsten hebben met een coyote. Toch denken anderen dat hij vliegt. Zodat ongelovigen het houden op  een vampiervleermuis.  De getuigen die hem gezien zouden hebben, hadden wellicht een beetje overdreven. Hoe het ook zij: de verhalen over het op hol geslagen vee vertonen verdacht veel overeenkomsten met de op hol geslagen fantasie van een gamer die er heilig in gelooft dat vliegende schotels vee op stralen om hun melk.

De volgende dag zou ik in de plaatselijk krant, hier op mijn vakantieoord, lezen dat er weer kadavers van honden en geiten gevonden werden nabij San Juan.  Zou de geitenzuiger weer hebben toegeslagen?

• “Uit welke Flower Power-kringloopwinkel heb jij je garderobe gestolen?”
• “Hadden ze bij de hondentrimmer een actie: baasje gratis meegeknipt?”
• “Met zo’n baard heb je in december gegarandeerd een baan!”
• “Dat gezicht, een schilderij van Monet is er niets bij!”

Het zijn een paar uitspraken die je zomaar los zou kunnen laten op een aantal figuren waarvan je hoopt dat ze nooit de nieuwste mode gaan uitmaken of er ook maar een klein beetje invloed op zouden kunnen uitoefenen.

De schaar er in.

Je hebt ze vast wel eens gezien: van die figuren waar makeover shows miljoenen mee moeten kunnen verdienen. Of ze verliezen ze juist door de hoge makeover-kosten waar zij zichzelf op jagen. Een aantal van deze mode missmatches moeten soms zelfs helemaal opnieuw uitgevonden worden.

Botox, grasmaaiers, anti-nerd-cursussen, cup-lifts, garderobe herzieningen, facelifts, heggenscharen, neuscorrecties, überhaupt wat kleding gaan dragen, nagelbeitels, gezicht in de steigers, mode onderricht en chronische zorgtrajecten bij de dermatologie … er zitten er bij die wel een beetje van alles kunnen gebruiken.

Baduy.

Dat is hoe ze in de Filippijnen mensen noemen die erbij lopen alsof ze het wat betreft mode of gedraging toch net niet helemaal gesnapt hebben. Of gewoon helemaal niet!
Deze uitspraak wordt vaak gebruikt voor – natuurlijk – de mode missmatches, maar vooral ook voor mensen die vervallen in van die typische Peter Parker-onhandigheden.

Zolang het niet past in het beeld van wat we als ‘normaal’ bestempelen, gebruiken ze daar in het Filippijns de term ‘baduy’ voor. Je spreekt het uit als ‘baa-doe-wie’.
Dat is op zichzelf al een hele baduy-uitspraak natuurlijk.

De plank mis hebben.

Het gaat heus niet om mode alleen. Laten we eerlijk zijn: een dierenparagnost of een andere Jomanda verwacht je niet strak in (mantel)pak naar het werk te zien gaan. En toch vinden sommige mensen de kledij die ze wel dragen een beetje raar. Het is maar wat je normaal vindt.
En dat is nou precies waar ‘baduy’ om gaat: wat jij denkt dat de gemiddelde mens niet normaal zou vinden.

Je pasgeboren zoon of dochter vernoemen naar een karakter uit Star Wars, als 50-jarige rond lopen in kleding van een 18-jarige, een spontane uitspatting op een feestje waarna iedereen je raar aan kijkt, ballroom dansen op een house party, etcetera.

In het Nederlands heb ik hier nog niet eerder echt een term voor gevonden. Maar bedenken kan ik hem wel.

Baduy dus.
Laten we eerlijk zijn: wie gaat er tegenwoordig nou nog in een Superman-shirt naar zijn werk?

image by NASA Goddard Photo and Video, edited by Gsorsnoi 

De investeringen die de Nederlanders eerder hebben gedaan door hun geld te sparen bij een IJslandse bank bleken in rook te zijn opgegaan.

Nu krijgen we het geld toch terug.

Kijk maar naar buiten: verassing!

Er zullen vast mensen zijn die er afgunstig van worden en deze eigenschap ook bijzonder graag zouden willen bezitten. Persoonlijk zie ik het ook niet echt als een groot gebrek of storende afwijking. Maar toch zijn er momenten dat ik echt wel eens gek word van dat projecterende vermogen van mezelf om alles maar direct voor me te zien wat iemand tegen me zegt.

Even voor de helderheid: wanneer je dus tegen mij praat over een nijlpaard op een driewielertje, dan zie ik die nijlpaard letterlijk op zo’n driewielertje in mijn fantasie voorbij fietsen. Om maar even een stom voorbeeld te geven.

Maakt pen en papier ondergeschikt.

Deze eigenschap is soms bijzonder handig. Zeker in je carrière wanneer je op het punt staat iets te willen realiseren en je eigenlijk nog in de ontwerpfase zit. Pen en papier zijn bij mij vaak overbodig of functioneren alleen als ondergeschikt hulpmiddel om een ruw beeld te vormen van hoe een eindproduct vorm moet krijgen.
In mijn functie ben ik programmeur en zoals de meeste bezoekers van WSNOI ook wel doorhebben, gebruik ik dat programmeren ook om WSNOI vorm te geven. Je kunt dus wel stellen dat je door het bezoeken van deze site bijna letterlijk een stap doet in de fantasiewereld van Gsorsnoi.

Deze website is in grove lijnen inmiddels allang van A tot Z in hoofdlijnen ontworpen: in mijn hoofd.
De enige reden waarom je daar nu alleen een klein deel van ziet, is omdat ik er nog niet alle tijd voor heb gehad om al die fantasieën in mijn hoofd om te zetten naar code die al die ideeën verwezenlijkt.

Kunnen zien en kunnen maken.

Een hoop mensen zullen dit overigens niet zo’n hele spannende conclusie vinden. Zij hebben dat ook. Jij vertelt ze hoe je wilt dat jouw huis eruit komt te zien en zij bouwen het voor je. De verschillen liggen op die plekken waar de één net even wat sterker is met het vertalen van jouw wensen naar een eindproduct, waar de ander jouw wensen net even anders had geïnterpreteerd.
Een ander groot verschil is natuurlijk dat ik geen huis kan bouwen. Zo kun je dus best bij me aankomen en vertellen hoe jij wilt dat jouw huis eruit komt te zien … dat huis komt er dan toch niet.

Ja, programmeren gaat me wel lekker af. En ik doe het graag (want ook dat helpt!).
Toch, zoals met zoveel dingen, heb elk voordeel ze nadeel: want wanneer er iemand in de ruimte waarin ik ook aanwezig ben toevallig praat over zoiets ordinairs als Jan Peter Balkenende in een string …

… dan hoopte ik echt dat ik eerder mijn oren dicht had kunnen doen!

Hoe valide is het om de devalidatie van de validatie van de revalidatie op een invalidenparkeerplaats te evalueren?
Bob zou daar vandaag achter komen.

Nietsvermoedend parkeerde hij zijn vehikel per abuis op de invalidenparkeerplaats van zijn werkgever. Hij is natuurlijk niet bepaald invalide, maar gebruikte zijn gebrek aan nachtrust als excuus om voor deze gelegenheid zijn automobiel op de invalidenparkeergelegenheid te plaatsen.
Zo abuis was hij dus eigenlijk niet. Hij vond dat hij zijn milieuvervuiler om deze reden toch wel heel juist op een valide plaats had geplaatst.
Abuis was het dus niet, maar wel invalide. Of toch niet?

Afijn. Bob liep de afdeling op om achter zijn buis te kruipen en weer eens fijn aan een nieuwe werkdag te beginnen. Veel kans om te revalideren van zijn gebrek aan slaap had hij niet: hij kreeg op zijn werk meteen te horen dat revalidatie per ongeluk gevalideerd was.
Als daar maar geen ongelukken van komen!

Er komen pas ongelukken van als je echt serieus wilt begrijpen waarom revalidatie niet gevalideerd mag worden. Laat dat maar aan de experts over.
Feit is, dat de validatie van de revalidatie gedevalideerd moest worden. Anders zouden er hele vervelende en weinig valide situaties optreden waar een flink revalidatie proces voor nodig zou zijn om de weinige validen onder ons te revalideren van invaliditeit.

Bob kreeg er in elk geval al gauw de bibberaties van.
En ik kan je melden, dat hij daar nu nog lang niet van gerevalideerd is.

Geïnspireerd door: – hoe kan het ook anders – BoB