Potje chagrijnig begon Doubleyou zaterdagochtend 22 augustus aan een extra ingeplande werkdag. Normaal zou zijn weekend namelijk al zijn begonnen en kon hij zich gaan verheugen op zijn komende huwelijksdag. Onbewust van wat hem die dag te wachten stond deed deze belastingbetaler trouw en met tegenzin wat er van hem die dag verlangd werd.
Dat was toen wij kwamen.

Zeven als meeuwen grijnzende vrienden, een broer en een zwager marcheerden even na half 1 bij Doubleyou de werkvloer op om hem op te pikken voor zijn vrijgezellenfeest. Wat ging er door het hoofd van deze man die binnenkort voor het leven getekend zou zijn door een serie handtekeningen, twee ringen en een paar ribben uit het lijf?
“Mijn vrienden … hier op mijn werk.
Niet zomaar één vriend die even een bakkie komt doen …
Nee, de hele harde kern van mijn vriendenkring staat hier voor mijn neus.
En mijn broer …
En mijn zwager …

Dit is niet goed … “.

Een krap uurtje en een verloren liter zweet later bevindt Doubleyou zich met zijn vrienden in een recreatiegebied. Zich mentaal voorbereidend op zijn vrijgezellen feest spelen er tientallen scenario’s door zijn kop. Maar hopend dat er geen gruwelijke praktijken met hem zouden worden uitgehaald trachtte hij zijn leed te verzachten door aan heel wat vriendelijkere scenario´s te denken. Een diep verlangen in hem reikt naar een vrijgezellenparty met een hoop mooie vrouwen.
Wakker worden Doubleyou!

Ergens in de middle of nowhere arriveerden wij op het paintball terrein wat grotendeels bestond uit een verzameling bescheiden legertenten. Je werd welkom geheten door de lucht van een stel geparkeerde dixies die het leven later op de dag zouden moeten veraangenamen. Ik kan mij plezantere manieren van opluchting voorstellen. Doch, nog altijd badend in het zweet begon de nerveuze Doubleyou toch ook langzaam wat te ontspannen en moest gretig gebruik maken van de sanitaire voorzieningen daar de spanning aardig was opgelopen.

Weer wat liters zweet (en ik wil niet weten wat nog meer) later en inmiddels in overalls gehesen volgde de instructie. Op de laadklep van een kleine vrachtwagen stelde zich een poepbruine blanke man op met een tegenhanger van de volledige Sixtijnse kapel op zijn huid getatoeëerd. Deze potige kerel, die we van toen af Rambo zijn gaan noemen, gaf ons op geheel eigen wijze uitleg en voorschriften over het spelen van paintball. Zijn niet mis te verstane toelichting deed niet onder voor de seksuele voorlichting zoals we die allen op school hebben gehad.
Wat had je anders verwacht van iemand die volgeschoten is met testosteron en moet uitleggen hoe je een container met paintballetjes in een gaatje moet prikken?

Het paintballen was begonnen. Al gauw zwetende in de overalls en gewapend met paintball geweren manoeuvreerden wij ons over het paintballterrein. Het terrein bestond uit niet veel meer dan een afgezet geconcentreerd bosterrein met hier en daar wat pallets en ander materiaal opgesteld zodat dekking kon worden gezocht voor het verfspektakel. 
Je kreeg in de meeste spelvarianten 1 of 2 levens. Wat inhield dat wanneer je eenmaal geraakt werd op een andere plaats dan het hoofd, dat je dan een leven kwijt was en je met je geweer omhoog moest melden bij de voorafgesproken basis. Na flink veel leeggeschoten magazijnen en het vooruitzicht op blauwe plekken volgende er een nieuw spel of even een pauze.

Vriend Ronald trakteerden ons op een gedetailleerde omschrijving van zijn ervaring hoe glorieus hij een vlag had weten te bemachtigen. In andermans greep naar zo’n vlag bleek deze een verkeerde vlag te hebben meegenomen. Vriend Joost liep zelfvoldaan rond met het verhaal tot dan toe niet één keer geraakt te zijn geweest. Maar wat wil je als je een beetje passief tussen de struiken wortel ligt te schieten? Doubleyou’s zwager Eric liet ons later weten hoe dapper hij stand had gehouden in de ‘chopper’ in afwachting van de bevrijding van zijn maten.
In mijn versie van één van de belevingen had ik diezelfde ‘chopper’ onder vuur vanachter een boom met aan weerskanten twee pallets opgesteld. Diezelfde zwager vuurde op een goed moment op mij terug terwijl ik mij klein maakte achter de boomstam. De verfballen miste hun doel in zoverre dat het afgeketste verf mij op mijn beschermend vizier volledig verblind had. Ik zag toch niets meer door die gele waas en mijn magazijn was leeggeschoten dus moest ik mij bij de verloren strijd neerleggen.

Dit feest duurde in eenzelfde vorm voort tot het hoogtepunt werd bereikt waarbij de ‘vrijgezel’ een hoofdrol ging spelen. Het ‘vrijgezelle’ paintballpakket werd gekenmerkt door het afsluitende spel waarbij op een konijntje (de vrijgezel) werd geschoten gevolgd door een barbecue. Doubleyou had reeds vol schaamte en angst zitten kijken naar andere aanwezigen op het terrein waarvan steeds één persoon in een bruin konijnenpak werd gehesen en geel besmeurd van het schietterrein terugkeerde. Vurig hoopte Doubleyou dat we zowel onze magazijnen als onze beurzen leeg zouden schieten en niet tot het spelen van dit vernederende spel zouden komen.
IJdele hoop.
We aten geen kip op de barbecue die dag.

Het moment was daar dat ook hij dat warme konijnenpak over zijn overal mocht aantrekken. Het was buiten ook al zo warm! Met veel plezier werd hij daarbij geassisteerd, zodat ook zijn flaporen goed uitkwamen. Uiteraard werd er nog even een onsmakelijke foto van dit tafereeltje gemaakt waarna het spel begon.
Op het terrein volgde opnieuw een korte instructie van … jawel … de instructeur. Al even sadistisch als wij glunderde hij door zijn veiligheidsmasker heen bij het uitleggen wat de bedoeling was. Hij gaf ons eigenlijk de keuze tussen een soort tikkertje, en andere iets minder suffe variant en de 10 seconden regel. Helaas voor Doubleyou kozen we die.

Konijntje Doubleyou (laat dat –tje maar weg) zou 10 seconden voorsprong krijgen om zich uit de voeten te maken op een onbekend paintballcircuit waarna wij zouden volgen. Hij kreeg een slordige 100 kogels mee tegen een tegenstand van ons met ieder ook 100 kogels.

De instructeur liet het konijn rennen en begon voor ons van 10 tot 0 af te tellen: “10, … 9, … 8, …7, …”
En kort na de 7e tel: “oké pak hem, maak hem in” en liet ons achter het weerloze konijn jagen.

Ten tijden van deze heugelijke gebeurtenis werden geen daadwerkelijke konijnen geschoten. Naast de genadeloze aftuiging van onze geliefde Doubleyou zijn er geen dieren mishandeld.
 

Of we dit nou moeten nomineren als dé openingszin of dat het hier gaat om een lucky shot daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik kan je in elk geval melden dat ik er getuigen van was dat een slimmerik hiermee gisteren gescoord moet hebben.

Het was in een tweedehands boekenwinkeltje waar ik een stapeltje woordenboeken moest afrekenen en ik iemand betrapte op deze uitspraak. Ik stond in de rij te wachten tot ik in mijn buidel mocht tasten toen ik rechts van mij een bijzonder ontmoeting kon bewonderen tussen jonge mensen.

Om een lage vierkante tafel met daarop een flinke verzameling afgeprijsde boeken stonden deze twee tegenover elkaar opgesteld. De jongeman keek tussen de boeken of er iets voor hem bij zat of deed alsof hij dat zijn bedoeling was. In een door mij ietwat geromantiseerde setting boog op datzelfde moment de jongedame tegenover hem naar voren. Naar haar intentie kan ik alleen maar raden.
Afijn, terwijl haar decolleté solliciteerde voor bladwijzer tussen de bladzijden die voor haar lagen uitgespreid, keek de jongeman naar haar op. Gebiologeerd starende naar deze visuele verassing volgde er een korte stilte.

“Zoooh … best niet onaardig” was de uitspraak die volgde.

Ik was volkomen geshockeerd. Tot mijn spijt had ik door de opstelling waarin ik mij bevond niet hetzelfde uitzicht. Maar zelfs als ik dat had, vrees ik dat ik toch het lef niet zou hebben er een dergelijke uitspraak uit te floepen. Je zou me ‘s avonds thuis zien komen met de vuurrode afdruk van de verweven letters D en G op mijn wang afkomstig van haar handtas. Ook vermoed ik dat ik niet helemaal recht meer zou hebben gelopen van de onzaligmakende ontmoeting met een kniegewricht.

Blijkbaar had deze suïcidale flirter wat andere charmes op zak en hoefde niet op deze traktatie te rekenen. Tot mijn grote verbazing liepen de twee naar buiten verweven in hun eigen gesprek. En wie weet welke verwevingen nog zouden volgen.

De shock lag hem bij mij natuurlijk in het feit dat ik in deze dubbele ontkenning weer eens een contaminatie probeerde te ontdekken. Had ik het zo ver geschopt als deze jongeman als ik er had gestaan en had gezegd: “Zoooh … best aardig”?

Uitgesproken door: Peter Visser. 

“Neiging komt meestal opzetten wanneer men ondergetekende, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, in de maling neemt.
De meest voorkomende reactie is verwarring bij de bewuste maler, zeker wanneer deze de uitdrukking de revue nog niet heeft horen passeren. (dus niet zien ! ) Ofwel, een kleine hapering in het maalproces, waarbij ondergetekende de kans krijgt om het maalproces over te nemen.
Met als gevolg een virtuele thuiswedstrijd en daardoor bijna bij voorbaat succes.

Sakkerloot !”

In navolging van het links- of rechtsomprobleem wilde ik nog even wat aandacht besteden aan voor- en meelopers.
Na het ritueel met de sofa en de pygmeeën* is er vanuit de kant van onze Retroman de vraag gesteld hoe we het ‘ongewenst meeloper effect’ oplossen. Retroman irriteert zich blijkbaar aan de mensen die naast je oplopen terwijl jij juist bezig bent deze mensen te passeren. Door het geringe verschil in snelheid tussen beide individuen blijf je een beetje naast elkaar hangen.

Persoonlijk zou ik er toch voor kiezen te gaan snelwandelen om mezelf maar zo snel mogelijk te verlossen van deze Zwaan-kleef-aan. De door BoB geopperde oplossing spreekt me overigens ook wel aan in het geval het hier om een ‘zij’ gaat. Door elkaar een handje te geven bloeit er dan misschien nog wel iets moois op.
Of je krijgt de bons of een blauw kruis … goed: oplossingen genoeg!

Waar ik mij als fanatiek fietser ook erg aan kan irriteren zijn die voorliggers. Ik wil deze eeuwenoude irritatie toch nog even aan het daglicht brengen. Toevallig had dit laatst weer mijn aandacht toen ik op het stalen ros opnieuw mijn avontuurlijke pogingen ondernam om op het werk te arriveren.

Onderweg werd mijn weg versperd door twee paar flinke hammen op een stalen prikker. Van de zadels was weinig meer te zien. Twee vrolijk giechelende dames posteerden zich voor mij op de weg en ontnamen mij alle mogelijkheid om tot de door Retroman omschreven situatie te komen. Inhalen was gewoon uitgesloten. Horen deden ze me niet. Ik doe er mijn best voor niemand te beledigen. Maar ik vraag er wel het respect voor terug dat men overige weggebruikers ook wat ruimte gunt in hun tocht van A naar B.

Dit gaat natuurlijk niet alleen op voor de mensen met wat breder uitgevallen postuur: ook bakfietsen (heb je ze weer) schamen zich er niet voor om naast elkaar te gaan fietsen en het leven van potentiële passanten zuur te maken. Aan dit rijtje ontkom ik niet aan het moeten toevoegen van de moeder die met al haar jonge eendjes op de fiets het hele fietspad inneemt, het tweetal dames met boodschappen, alle fietsers tussen de 12 en 18 jaar (standaard fietsen zij met z’n drieën naast elkaar) en opa en oma die wat meer ruimte nodig hebben.

Kort samengevat hebben we het dus over de volgende groepen:

• De tweetallen ‘breder’ uitgevallen persoontjes. 
• Bakfietsen en aanverwante grotere fietsvoertuigen. 
• Moeder Gans + kroost. 
• Mensen met uitpuilende boodschappentassen.
• Jongeren die met meer dan 2 naast elkaar fietsen.
• Opa en oma die de plaats op de weg vergeten zijn.

Alhoewel ik voor de laatste groep het meeste respect en geduld kan opbrengen, wil ik toch even kwijt dat ik hier soms ook wat moeite mee heb. Het is de combinatie van langzaam fietsen, ver uit elkaar fietsen en in voorkomende gevallen slechthorend zijn en daardoor mijn gebel niet horen, dat ik er maar niet langs kan komen.

Ik heb het advies gekregen mij wat asocialer op te stellen in het verkeer. Maar toch zou ik de bovengenoemde groepen het volgende advies nog graag op het hart drukken:
o Ga achter elkaar fietsen.
o Beperk het naast elkaar fietsen tot 2 personen (is ook wettelijk opgelegd).
o Denk in het gesprek met je gesprekspartner ook eens aan je omgeving.
o Dat vrouwen twee dingen tegelijk kunnen en wij mannen niet heb ik alle respect voor, maar boodschappen doen en socializen op een fiets kan gewoon niet.
o Houd je kroost bijeen. Is ook veiliger voor de kroost.
o Verbrand je bakfiets.

(* zie comments bij het artikel http://wsnoi.com/tn/?p=197#comments )

Maak een beslissing!

Heb jij dat nou nooit, zo’n confrontatie met een tegenligger? Al lopende door de druk bezette agenda van het leven loop je over een terrein of door een gebouw op weg van A naar B. Je hoofd zit vol van de gedachtes die jouw op dat ogenblik in haar greep houden.  Zonder dat je erom had gevraagd wandel je een confrontatie tegemoet omdat een tegenligger het pad voor je verspert.
Wat nu? Hij/zij wil de tegengestelde richting op van waar jij heen wilt, maar je kunt niet door elkaar heen lopen. Zo makkelijk zit dat.

Dus wat doe je: je begint je als een duo synchroon zwemmers te gedragen zoals Wammes Waggel door een spiegel zou willen lopen. Steeds weer kom je tot de ontdekking dat als jij linksom gaat en je vermeende spiegelbeeld dit ook wilt, je tegen elkander zou op botsen. Ondertussen blijf je wel in dezelfde snelheid op elkaar aflopen, zodat dit onvermijdelijk een keer tot een botsing moet komen.

Je moet jezelf dus dwingen een andere keuze te maken dan je tegenligger. Als hij besluit linksom langs je willen lopen, kun jij niet ook over die route je weg vervolgen. Je zult immers een aanvaring krijgen!

Vreemd genoeg zul je toch allebei dezelfde keuze moeten gaan maken. Wat voor jou rechts is is voor je tegenligger juist links. Dus als jij rechtsom wilt, dan zal je tegenligger ook rechtsom moeten. Godzijdank bestaan hier regels voor in het verkeer, dus waarom niet onder de voetgangers?

Er zullen voorbeelden te over zijn waarin de aanvaring zo op z’n eigen manier aangenaam is gebleken. Een man botst op een vrouw, verontschuldigt zich en speelt de gentleman. De vrouw raakt ervan gecharmeerd en tien jaar later zitten ze samen op de sofa met 10 kinderen. Zo kan het natuurlijk ook lopen.
Zo liep ik een jaar of 10 geleden in Amsterdam voor het station in de richting van het station en botste uiteindelijk tegen een vrouwelijke tegenligger die net als ik geen keuze kon maken. Na haar te hebben helpen opstaan (of was het nou andersom?) ging het heel even fonkelen in haar ogen, maar een ongeduldige ringtone in haar tas verbrak de kans op enig romance en ze wuifde me beleefd gedag.
Het kwam vast door mijn Peter Parker-(on)handigheid … maar ik zit nu ook en nog steeds gelukkig getrouwd op de sofa maar dan met een andere vrouw. Alleen die 10 kinderen willen nog niet zo opschieten.

Kortom: het kan best leuk aflopen om in botsing te komen met een tegenligger als je geen van beide het initiatief neemt bij één richting te blijven. En het kan ook best leuke anekdotes opleveren. Maar mijn ervaring leert dat de meeste van dit soort botsingen tot minder plezierige ervaringen leidt.

Daarom mijn devies: de plaats op de weg is rechts. Mits je niet in Engeland bent, gaan we voortaan allemaal rechts om elkaar heen.

Trouwe WSNOI-fan Jolien had inderdaad gelijk: er was iets (niet) pluis aan die laatste navel van deze maand.

Het duurde al wat langer voordat alle ontnavelbare BN-er anagrammen van deze maand opgelost waren. Al had dat wat weinig met de ontanagramminiseerbaarheid van deze meeste van deze navels te maken. Toch was er een pluisje geslopen in het laatste naveltje.
De navel van Ik Ben ’n Geitt kon je werkelijk niet oplossen. Deze anagram bevat een ‘I’ te veel. Je kan dus navelstaren* tot je een ons weegt … je komt er niet achter wie deze BN-er is. Had het je wel gelukt, dan hadden we het wel erg knap gevonden.

Daarmee mocht die waardeloze tip van mijn mij ook niet baten. De Omega Bijbelfiguur (zie 2e comment van Achmed Liën  van 17 augustus uit de Reuze navelige mensen) moest een bruggetje slaan naar een kinderprogramma op de EO. En zelfs als je daar al iets mee kon, dan was het nog lastig om te raden om wie het nou ging.

Ben Ketting was de Geitt met dubbel T én dubbel I … zo bleek.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ben_Ketting

Ter compensatie van dit ongelukkig fenomeen en de beslaglegging op jullie hersengekraak verklap ik vast dat er in de Reuze Navelpad van de volgende maand bewust een foute anagram verstopt zit. Eén van de anagrammen in september is dus niet ontnavelbaar!

Omdat jullie nu een anagram mis hebben gelopen heb ik hier nog 5 extra anagrammen voor deze maand ( hier klinkt een demonisch lachje uit de diepste spelonken van het rijk van Gsorsnoi !)

• Ren Cyst Eraf – (geraden door PiCo)
• Glij Rangorde – (geraden door BoB)
• Os Kabeltros – (geraden door Jolien van Biesheuvel)
• Fris Roei Gym – (geraden door BoB)
• Nasa At Airbags – (geraden door BoB)

Deze is helemaal nageplozen op pluisjes. Ik heb ze niet kunnen vinden  … de pluisjes.

Jolien, bedankt voor je immer scherpe aanwezigheid!
Succes met ontnavelen!

Met vriendelijke reuzel,

Achmed Liën alias de Reuze Navelpad

(* met dank aan Retroman)

Een ‘sprekende’ grafsteen heeft een bezoekster van een kerkhof in het Oostenrijkse Plauderer flink laten schrikken. Toen de 67-jarige bij haar familiegraf stond, hoorde ze plotseling stemmen, gelach en muziek

De vrouw dacht eerst dat ze hallucineerde, meldden Blantaanse media. Maar de geluiden kwamen niet uit het graf. Toen ze de graven in de buurt bekeek, ontdekte ze een videomonitor die scènes uit het leven van een overleden vampier toonde. Het apparaat bleek enkele dagen geleden te zijn geïnstalleerd.

Dat onze rabdomant Straatsoldaat mij een gekalibreerde kwibus vindt kan ik schaamteloos mee leven. Daar raak ik weinig geïndigneerd van. Een dergelijk karikaturaal beeld van mijn persoontje ben ik inmiddels wel gewend van dit sujet. Toch raakte ik lichtelijk ontsteld van zijn ridicule reactie op mijn recentelijk gebruik van het woord ‘antidateren’.

Mij is bekend dat deze rapaille enigszins in distantie leeft van onze huidige beschaving. Hij meent een sinecuur baantje te hebben wat in de praktijk eerder op sisyfusarbeid neerkomt. Doch, om zijn gemoed te reassureren laten we hem in zijn waarde.

Niemand zal mij horen impliceren dat deze schavuit geciviliseerde taal refuseert. Het viel mij alleen op dat hij danig apocrief reageerde bij het horen van de term ‘antidateren’. Hier raakt mijn thee toch flink gefermenteerd van!

Recapitulerend: Antidateren is een normale contemporaine term die ook door ons klootjesvolk wordt gebezigd. Om wat meer tot fluxdebouche te komen, laten we de calumet ontsteken en deze toelichting lezen: 
http://www.mijnwoordenboek.nl/vertaal/NL/NL/antidateren

Voor meer toelichting op moeilijke woorden:
http://www.oiepoie.nl/Moeilijke_Woorden/

Overigens de gekalibreerde kwibus wordt belichaamd door niemand minder dan één van mijn grote helden:
Lambik (album titel van ‘de avonturen van Lambik’)

Iets langer dan een jaar geleden werd het Swetsers Zakmes voor de eerste maal op het internet voor een schappelijk prijsje aangeboden. Dit apparaatje verscheen in 2000 al op de markt en was voor die tijd bijzonder revolutionair.
Je kon ermee schaken, je gebit reinigen, muziek mee spelen, foto’s maken, bier mee tappen, conserveren, op het stand liggen, darten, de weg terugvinden in piramides, je kleren ophangen, de gootsteen ontstoppen en nog heel veel meer. Hier kun je lezen wat er nog meer mee mogelijk was.

In navolging van de losgebarsten speculaties van onze Moraelridder over het vervolgmodel zijn de tekeningen hiertoe uitgedacht, doorontwikkeld en uitgetest. Het oude model uit 2000, die pas echt de markt begon te veroveren in 2008, is inmiddels gedateerd zodat we met trots de nieuwere versie kenbaar mogen maken:

Swetsers Zakmes kampeereditie

Bij voorkeur te gebruiken tijdens het kamperen of creperen en is tevens toepasbaar in een riante hotelkamer of bij Nordic walking.

Alfabetische lijst van elementen:
• 800×600 beeldschermresolutiedeïnstallatieprogramma
• André’s opblaaspop
• Bakfietssabotage systeem
• Buxushaag
• Dartbord (valt te combineren met het Swetsers Zakmes uit 2000)
• Diskette van de belastingdienst met de aanslag voor 2009
• Enige wapperbesturing
• Fout hekbordje
• Freeware debugger
• Gratis popup blocker
• Meterkast uit 1886
• Lampenkap volgens de nieuwe spelling
• Wat lucht voor in de fietspomp
• Warme broodjes beenham
• Sladroger
• Sticker van gewogen bananen
• Scrollbalk
• Nieuw alfabet
• Nederlands inburgeringdiploma
• Ontanagramminiseermachine
• Originele danspasjes van de King of Pop
• Inbouw wijnkoeler
• Portie morfine
• Thee-eitje
• Twee haringhechtingen
• Treincoupe inclusief conducteur
• Zbersibarn rekenmachine

Introductieprijs: ZB 65,- (omgerekend E 812,50)

Het Swetsers Zakmes uit 2000 gaat nu in de uitverkoop voor ZB 40,- (omgerekend E 500,-). Zolang de voorraad strekt.
 

Vandaag ben ik met de benenwagen naar mijn werk gegaan, gewoon, omdat ik er zin in had. Het weer was niet heel bijster fantastisch, maar het was gunstig genoeg om er geen nat pak van te krijgen. De wind hield zich gedeisd en het ontbrak in niets aan voldoende zuurstof in de lucht. Kortom: reden genoeg om eens de sportieve jongeman uit te hangen en mij te voet naar het werk te begeven.
Al lopend door een bomenrijke buurt met afwisselend wat rustige en wat minder rustige straten kom je van alles tegen. Vandaag viel mijn oog daarbij op enkele riante tuinen – daar barst het immers van in onze huidige woonplaats. Ik wil nog maar even benadrukken dat we recentelijk naar een prachtige nieuw woonoord zijn verhuisd. Het moge duidelijk zijn; het bevalt hier prima.
En wat is het genieten als je dan op je dooie gemakje eens in je opneemt wat andere mensen zoal in hun tuin hebben staan. Nou heb ik tuinen kijken altijd al leuk gevonden, maar als het ongedwongen kan, dan geniet ik er des te meer van. En wat mij daarbij toch steeds weer verbaast, is wat een mens toch beweegt om voor een bepaalde inrichting voor hun tuin te kiezen. Aan beeldenparken en floravariaties was er in elk geval geen tekort.

Zo viel mij ook een specifieke tuin erg op, omdat de eigenaar er een beeld op een bankje had gezet. Het ging om een gewoon houten tuinbankje wat bijeen gehouden werd in diens gietijzeren geraamte met daarop: een witte zittende man. Het eerste wat ik mij dan afvraag, is of de eigenaar dan zelf te weinig tijd heeft om op dat bankje te zitten (zodat hij het dan maar met een beeld vult) of had hij deze ‘drukke’ bezigheid bewust uitbesteed aan een beeldhouwwerk?
Of dan die rooie kater die er zichtbaar zelfvoldaan bij ligt in een andere tuin naast een omgevallen tuinkabouter. Zie die kat eens genieten van zijn overwinning op meneer tuinkabouter. Om vervolgens tot het besef te komen dat die kat er zeer waarschijnlijk niets mee te maken heeft, en dat die tuinkabouter er misschien al 3 maanden zo bij ligt.
Dan hebben we nog die gigantisch verzameling graspollen, hetgeen ik mij nog wel het meest over verbaas. Tegen het einde van mijn wandeling naar m’n werk loop ik langs een joekel van een tuin. Het was echt zo’n tuin waar de tuin van de Frogers bij in het niet valt. Hoewel… zó groot was die tuin waar ik langs liep nu ook weer niet. Maar ik mag graag overdrijven. Waar ik mij bij dit soort dingen in elk geval over kan verbazen, is waarom zo’n enorme tuin alleen maar kan bestaan uit een uitgestrekte vlakte van iets onbenulligs als… gras? Bij een boerderij kan ik mij daar nog iets bij voorstellen – zet er dan een verzameling wandelende truien op om dat gras te kunnen begrazen – maar als je midden in een stad woont met een tuin waar je ‘U’ tegen zegt, wat kom je er dan bij op om zo’n tuin helemaal te plaveien met zo’n kolonie grassprieten!?!
Toegegeven, het zijn rare gedachtes die je bezig houden als je je ‘verdiept’ in de tuin van een ander. Maar toch is het wel eens heerlijk om je bezig te houden met zoiets onbenulligs als de inrichting van een tuin.